Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Buurtverhalen

Hieronder staan alle verhalen of blogs die je buurtgenoten op de site plaatsten. Ze zijn blij met jouw reactie!

2017 2016 2015 2014
Pagina's (1): 1
Titel Omschrijving
(Een aangepaste en ingekorte versie van deze column is tevens verschenen in De Heistal, wijkblad van Hatertse Hei en Grootstal, hier digitaal beschikbaar.)Onlangs bezocht ik voor mijn vrijwilligerswerk een oudere dame. Na het overlijden van haar partner woonde ze al enkele jaren alleen. Ze had zich, op eigen initiatief, aangesloten bij diverse buurtinitiatieven. Daar verrichtte ze allerlei activiteiten en onderhield ze diverse contacten. Toch ervoer ze, tussen al haar drukke bezigheden, soms een diep gevoel van eenzaamheid. Het was de reden waarom aan mij gevraagd was haar te bezoeken.GemisIn onze gesprekken wist ze haar eenzame gevoel nooit zo goed te plaatsen. Totdat er onlangs iets gebeurde dat haar duidelijk maakte wat ze miste. Ze was, vlak voor het weekend van Oud en Nieuw, gebeld door een collega-vrijwilliger. Vrolijk had ze opgenomen, omdat ze verwachtte dat ze werd gebeld om haar alvast een goed Nieuwjaar toe te wensen. ‘Wat leuk!’ dacht ze nog, op het moment ze opnam.TeleurstellingDe teleurstelling over het vervolg van de herinnering was van haar gezicht af te lezen. Ze werd voor iets anders gebeld. Er was iets dat nog snel afgerond moest worden. Kon dat misschien dat weekend nog door haar geregeld worden? Ze antwoordde afwijzend op het verzoek en voelde zich enigszins gekwetst en geïrriteerd. Ze had het gevoel alsof aan de andere kant van de lijn van haar werd verwacht dat ze de gelegenheid om iets te doen wel met beide handen zou hebben aangegrepen.KwetsbaarheidNa een paar dagen merkte ze dat haar irritatie veranderde in iets anders. Ze begon zich er verdrietig onder te voelen. Als donkere regenwolken die zich achter haar ogen verzamelden om zo traag, als zilte druppels over haar wangen, naar buiten te sijpelen, drong het plotseling tot haar door. Het was het gebrek aan menselijk contact dat haar zo diep had geraakt. Ze had opgenomen in de verwachting – open en kwetsbaar – van iets hoopvols. Ze had verwacht dat een ander mens haar iets fijns zou toewensen. In plaats daarvan werd ze geconfronteerd met een puur functionele opdracht. Daarmee werd ze recht in haar kwetsbaarheid geraakt: in haar wens tot contact. Mensen zien me als een instrument Steeds vaker, vertelde deze mevrouw, merkte ze dat mensen vooral keken naar wat ze deed. Zolang ze maar actief leek, dacht iedereen dat het goed met haar ging. Ze werd pas aangesproken op het moment dat er iets haperde. Dat veroorzaakte de enorme leegte in het contact. “Ik heb het gevoel,” vertelde ze me, “dat mensen me zien als een instrument. Mensen kennen mijn telefoonnummer blijkbaar pas als er iets opgelost moet worden. Maar is dat echt de enige reden om contact met me te zoeken? Heb je enig idee hoe eenzaam dat eigenlijk voelt?”De aard van het contactHet was deze vraag die me nog lang bezighield. Zoeken we inderdaad pas contact met elkaar - vooral met de ons onbekende omringenden - als het niet goed gaat? Ik moest daarbij met name denken ook aan STIPs, keukentafelgesprekken, participatie en andere welzijnsprojecten in de wijk. Wat zei dat eigenlijk over ons, als wij elkaar in de ogen kijken en we elkaar dan enkel nog zien als oplossing voor een probleem? Of slechts als een probleem dat opgelost moet worden? Wat is de aard van het contact dat we dan nog hebben met elkaar?Oprechte interesseDe eenzaamheid, zo liet deze mevrouw mij zien, school er niet in dat ze een gebrek aan activiteiten had. Want ze ondernam genoeg. Haar werkelijke eenzaamheid school juist in een gebrek in het contact met de haar omringende anderen. Ze miste de oprechte interesse in haar als mens.Reik voorbij de eenzaamheidPas als we dat diepe verlangen naar contact in ieders hart durven te erkennen, reiken we volgens mij werkelijk voorbij de eenzaamheid. Pas dan zien we mensen niet langer als objecten die ‘geactiveerd’ moeten worden. Maar als wezens die verbonden aan onszelf zijn, in ons gezamenlijke verlangen naar contact met elkaar. Pas dan kijken we misschien ook werkelijk naar elkaar om. En raakt onze buurt werkelijk verbonden!Help jij dat contact te maken?Rogier is tekstschrijver, columnist, essayist. Hij heeft een eigen blog: http://rogierteerenstra.wordpress.com waar hij schrijft over diverse onderwerpen op gebied van spiritualiteit, psychologie en filosofie. Je kunt contact met hem opnemen via mail.
Pagina's (1): 1